Cinematografische labyrinten

De films van Emily Wardill (Rugby, Engeland, 1977) worden vaak omschreven als ‘briljante cinematografische labyrinten, speels en indringend tegelijkertijd’. Voor iedere film trekt ze weer een ander stijlregister open, waarmee ze op haar manier onderstreept dat vorm wel degelijk als drager van betekenis kan fungeren. Samen met curator Ian White maakte ze voor de Appel een selectie uit haar recente werk.

'Game Keepers without Game', 2009, video projection with 5.1 sound, 72’

In het 70 minuten durende ‘Game Keepers without Game’ (2009) draait het om het puberale meisje Stay, die op jonge leeftijd uit haar familie werd verstoten. Onbehendig probeert ze een gesprek te voeren met de man die ze net mee naar huis heeft weten te lokken. De man is immers haar eigen vader die haar op jonge leeftijd ter adoptie stelde. Niettemin wil hij haar een kans geven om tot de familie terug te keren. Zijn poging resulteert uiteindelijk helaas in een gewelddadige moord. Het verhaal is een hedendaagse vertaling van het 17de– eeuws Spaans toneelstuk ‘La vida es sueño’, oftewel ‘Het leven is een droom’ van Pedro Calderón de la Barca. In dit stuk sluit koning Basilius zijn zoon vlak na zijn geboorte op in een toren, nadat hij bang is gemaakt door een onheilspellende profetie.

De scène ’s spelen zich af voor een blanco achtergrond, afgewisseld met stills van objecten: de bijbehorende rekwisieten die normaliter als achtergrondmateriaal fungeren. In deze film worden ze ge