Niets is voor eeuwig

Eeuwigheid is maar een illusie, alles gaat immers voorbij voordat je er erg in hebt. Zoals de Duitse schrijver Herman Hesse het ooit verwoorde: ‘Eternity is a mere moment, just long enough for a joke.’ Bij Nest in Den Haag besloten ze er een tentoonstelling aan te wijden.


The Spur of the Moment. In de opwelling van het moment. Niets is voor eeuwig, nu moet het gebeuren. Het is een concept waar je heel lang over door kunt gaan. Laten we het er voor nu op houden dat bij het samenstellen van deze tentoonstelling vooral ‘het moment’ is aangegrepen voor tijdelijke oplossingen en impulsieve improvisaties. Als je het zo bekijkt dan sluiten alle werken naadloos aan, maar je zou er ook net zo goed een ander verhaal bij kunnen verzinnen. Iets wat je als hinderlijk zou kunnen ervaren als de werken zelf niet voldeden. Maar dat is nou net het geval: eigenlijk heeft deze tentoonstelling helemaal geen thema nodig. Het werk overtuigt op zichzelf meer dan dit concept dat ooit zal doen.

Als we dan toch nog heel even vasthouden aan het idee van de momentopname is het werk van Bas van den Hurk wel een heel mooi voorbeeld. Zijn collages hebben geen definitief eindpunt. Karakteristiek voor zijn werk is de toevoeging van elementen die de constante vorm van het oppervlak dusdanig manipuleren dat er een interessante spanning ontstaat. Zo voegt hij vaak stukken stof, of zelfs sieraden toe. Ook hier krijgt een oud werk nieuwe invulling door de toevoeging van een glimmend stukje stof wat eroverheen is gedrapeerd. Van het oorspronkelijke schilderij is bijna niets meer te zien. De glinsterende spiegeltjes laten ‘het moment’ direct naar voren komen.

In de video van Tobias Hoffknect is een man te zien die zijn ochtendjas open houdt, waardoor hij al snel beantwoord aan het prototype idee van een ordinaire potloodventer. Als toeschouwer zien we alleen zijn achterkant. Een beeld wat, doordat hij zijn armen omhoog houdt, eigenlijk meer doet denken aan een mysterieus sculptuur dan het eerstgenoemde. Van deze kunstenaar is nog een werk te zien. Een wit stuk zeemleer wat met behulp van wat draadjes in de lucht zweeft oogt als een comfortabele hangmat, maar echt zitten kun je er onmogelijk in. De interessante vorm lijkt meer bedoeld om simpelweg heel lang naar te kijken of te bestuderen. Dat lukt overigens prima.

Opvallend is ook het werk van de Zwitserse kunstenaar David Otrowski. Zijn collages van witte vlakken, veelal met cement en spuitbus verwerkt tot vluchtige abstracte composities, doen nog het meest denken aan de collages van de Catalaanse kunstenaar Antoni Tapies.

David Bade maakte van de gelegenheid gebruik om een bestaand werk door twee van zijn assistenten van de kunstacademie Yair Callendar en Vincent Both verder uit te laten werken. Het eindresultaat is direct herkenbaar als een typisch Bade werkje. Ondanks de ontbrekende felle kleuren en woorduitspattingen. Je zou je kunnen afvragen wat precies het doel is van dit soort vormen van participatie, als het eindproduct eigenlijk niet dusdanig afwijkt van het oorspronkelijke werk van de kunstenaar. Een vraag die je eigenlijk bij al het werk van een ‘sociaal bewogen’ kunstenaar als Bade zou kunnen stellen.

The Spur of the Moment is een zogenaamd ‘Nestarchy’ project van Nest in samenwerking met Koen Delaere. Samen met de kunstenaars Bas van den Hurk en Remco Torenbosch vormt hij ‘Whatspace’. Een kunstenaarsinitiatief zonder plek of programma wat is ontstaan in Tilburg. De ad hoc evenementen en tentoonstellingen die ze maken zijn vaak verbonden aan de locatie waar een van de kunstenaars zich op dat moment bevindt. Eigenlijk sluit het thema van deze tentoonstelling dus precies aan bij datgene waar ‘Whatspace’ voor staat.

 

Deze recensie is verschenen in <H>ART, #79. 24-03-11, blz. 21

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>